In Engelse schoolboeken staat een oefening die „zoek het vreemde woord” heet, waarbij je uit een lijst het ene element kiest dat er niet bij hoort. Mijn wagenpark zou daar een perfecte opgave voor zijn: BMW 320i (E36), BMW 520i (E28), BMW 520i (E34), Cadillac Fleetwood, Peugeot 405 en… Tesla Model 3. Hoe is dat gebeurd? Ik zal het uitleggen.
Tien jaar met een F30 320d
De BMW 320d van de F30-generatie is een fantastische auto. Tien jaar bezit hebben mij ervan overtuigd dat deze compacte dieselsedan de ideale gezinsauto is. Ja, hij heeft achterwielaandrijving, maar dat is een kwestie van de vaardigheid tussen stuur en stoel. Ja, hij is niet de ruimste, maar zelfs met twee kinderen is hij volkomen toereikend. En met tweehonderd dieselpaarden, vierhonderd newtonmeter en een fantastische ZF-automaat had hij altijd vermogen over. De betrouwbaarheid is in al die tijd nooit een probleem geweest.
Toch wilde ik de „drie” vervangen door iets beters. Het hoefde niet; ik wilde het gewoon. Des te meer omdat er wat vrij geld lag dat snel aan waarde verloor. Voor mij betekent een auto vervangen óf een stap vooruit óf iets radicaal nieuws, en dromen over een BMW X7 of Porsche Cayenne zouden zonder leningen en schulden geen confrontatie met hun prijskaartjes overleven. Een F30 „drie” inruilen voor een G20 „drie” betekende ondertussen drie miljoen weggooien voor dezelfde auto, alleen nieuwer. Dus: vooruit, het onbekende in.
Waarom een elektrische auto, en waarom Tesla
Een Tesla kopen was enerzijds een avontuur en anderzijds een cynische rekensom. Want een elektrische auto betekent:
- Geen belasting, gratis parkeren en gratis opladen.
- Meer dan 400 pk in de vorm van een gezinsauto. En prestaties waar veel sportwagens jaloers op zouden zijn.
- Een prachtige nieuwe wereld waarin alles anders is. Een rit van tien minuten in de Tesla Model S van Michail Podorozjanski heeft een blijvende indruk achtergelaten.
- En dat alles voor de prijs van een bescheiden uitgeruste BMW 320d (G20).
Volgende vraag: waarom Tesla? Omdat Elon Musk een genie is en omdat zijn bedrijf met een frisse blik en onconventionele oplossingen komt. Alles paste hier mooi in elkaar: Tesla Inc. heeft geen tientallen jaren ervaring met het bouwen van auto’s, en ik heb geen infrastructuur om een elektrische auto te gebruiken. Ik woon op de dertiende verdieping van een paneelflat in een woonwijk van Moskou. Geen ondergrondse parkeerplaats, geen huis buiten de stad — kortom, geen gegarandeerde plek om op te laden. Zoals gezegd: een avontuur.
Er zat ook een berekening achter. Op werkdagen neem ik bijna altijd het openbaar vervoer en zie ik geen reden om in Moskou met de auto te rijden, terwijl ik in het weekend gemiddeld 200–300 kilometer afleg. Aanvankelijk dacht ik dat het laadprobleem met zo’n gebruiksschema altijd wel op de een of andere manier opgelost kon worden. Dat bleek wensdenken.
Kopen op een Amerikaanse verzekeringsveiling
De keuze van model en uitvoering was eenvoudig: een vernieuwde Tesla Model 3 Performance met twee motoren uit modeljaar 2021, want de tractiebatterij moest groot zijn en het vermogen maximaal. Maar een showroom binnenlopen en een auto uit de voorraad kiezen was te duur en te saai. Volgens mijn berekening kon de marge van parallelimporteurs eind 2021 oplopen tot 40%. Te veel. Gelukkig importeren enkele kennissen van mij auto’s uit Amerika, en zij raadden mij aan naar een Tesla te kijken. Ik besloot het hele traject samen met hen te doorlopen — van het kiezen van een auto op een verzekeringsveiling in de Verenigde Staten tot de registratie ervan in Rusland.
Een total loss die nauwelijks verlies is
Ja, u leest het goed: ik besloot een total loss te kopen en die in Moskou te herstellen. Het restaureren van mijn youngtimers had mij geleerd dat dit minder eng is dan het klinkt. En een auto op een veiling kiezen bleek de interessantste fase van het hele verhaal. Om te beginnen is het grotendeels een loterij. De informatie bij een kavel is karig — een tiental slecht belichte foto’s, een korte beschrijving van de schade en een mededeling of de auto rijdt of niet. U kijkt, u gokt, u kiest en u bidt.
Daarnaast betekent total loss in Rusland meestal een auto die door de gehaktmolen is gegaan, terwijl Amerikaanse verzekeraars soms auto’s met minimale schade afschrijven; dure arbeid maakt dat voor hen aantrekkelijk. Toch bleek het onmogelijk om een recente Model 3 Performance in behoorlijke staat te vinden. Ik stelde mijn eisen bij en koos met tegenzin voor de Long Range — eveneens met twee motoren, maar minder krachtig: 440 pk in plaats van 513. De keuze was daar veel groter, maar nog steeds niet groot genoeg om kieskeurig te zijn over carrosseriekleur of interieur.
De auto die onder water had gestaan
Bij de eerste poging kochten we niets. Op de ene plek boden we af; op een andere bleken de prijzen veel hoger dan verwacht. De veiling van een bepaalde kavel duurt bovendien minder dan een minuut — u hebt enkele dagen om te beslissen, maar de biedingen zelf moeten razendsnel worden geplaatst. En toen dook er een heel interessante Tesla Model 3 Long Range op: vernieuwd, volledig intact, rijdbaar en met een lachwekkende 10.000 mijl op de teller. Diepzwart, met een fraai wit interieur. „Opduiken” was hier ook letterlijk bedoeld — de auto had onder water gestaan, maar niet erg diep. Afgaand op de markeringslijn op de stijl kwam het water iets boven de wielnaven. Het interieur was vrij van water en schimmel en aan de buitenkant was geen schade te zien. Verleidelijk? Zeker. Maar de tractiebatterij en elektromotoren liepen risico. We berekenden wat vervanging van de motoren zou kosten en besloten de gok te wagen.
We wonnen niet. Het winnende bod lag een paar honderd dollar hoger, en teleurgesteld gingen we weer door de advertenties bladeren. Toen kwam ’s ochtends het nieuws dat de winnaar zich had teruggetrokken. Daarmee werd ik eigenaar van een Tesla Model 3 Long Range-sedan, de eerste elektrische auto van mijn leven. Juridisch gezien althans. En zelfs dat met voorbehoud. Met zeer groot voorbehoud.
Een markering in de deuropening geeft het waterniveau tijdens de overstroming aan.
Toen kwam februari 2022
Op 25 december 2021 betaalde ik $34.075 voor de auto, ongeveer $1.000 aan veilingkosten en nog ongeveer hetzelfde bedrag om hem naar de haven van New York te vervoeren. In totaal 2.748.694 roebel tegen de wisselkoers op de dag van betaling. En toen begon het interessante deel. Het schip met mijn auto vertrok op 25 februari 2022 uit de haven. U begrijpt waar dit heen gaat. In de 45 dagen die het vrachtschip nodig had om Klaipėda te bereiken, werd Rusland met sancties bekogeld zoals een slechte komiek met tomaten. In gedachten had ik al afscheid genomen van de Tesla en bijna drie miljoen roebel afgeschreven als een vermakelijk maar mislukt experiment.
De reeds gekochte Tesla in de haven vóór het laden op het schip.
Litouwen, Belarus en 15% invoerrecht
De auto bereikte Litouwen inderdaad. En toen begon het plezier. Anderhalve maand wachtte ik tot hij op een sleepwagen werd geladen die de Tesla naar Belarus zou brengen; de mensen in de Baltische haven namen, zacht uitgedrukt, ruim de tijd om auto’s uit containers te halen. Nieuwe sancties speelden eveneens een rol, omdat een auto uit Europa halen nu alleen nog min of meer particulier kon en niet meer per container zoals voorheen. Daarna kwam de Belarussische douane. Dat verliep vrij soepel, maar er moest nog wel 15% invoerrecht — ongeveer $5.400 — worden betaald, omdat de vrijstelling van invoerrechten in 2021 was beëindigd.
Het SBKTS en twee maanden wachten
Daarna moest het voertuigveiligheidscertificaat (SBKTS) worden verkregen. Tesla heeft nooit een officiële vertegenwoordiging in Rusland gehad, wat betekent dat er ook geen typegoedkeuring voor het voertuig is; in zo’n geval moet een auto een individuele procedure doorlopen om te controleren of hij aan de Russische eisen voldoet. Ik moest de achterlichten vervangen door Europese exemplaren met gele richtingaanwijzers en nog enkele werkzaamheden uitvoeren, plus twee- tot driehonderd dollar aan onderdelen betalen. Het pijnlijkste was het wachten: de stroom parallel geïmporteerde auto’s had het land overspoeld en ik moest twee maanden op mijn beurt wachten. Pas in de herfst van 2022 ontving ik het SBKTS. Met alle bijkomende kosten had de Tesla mij 3,4 miljoen roebel gekost. Restte alleen nog de kentekenplaten erop te zetten — maar vóór de registratie moest ik eerst vaststellen hoe groot de schade werkelijk was, want de auto had tenslotte onder water gestaan.
Wat de overstroming werkelijk kostte
De Tesla werd overal uit elkaar gehaald waar dat mogelijk was, en er kwam niets verdachts aan het licht. Er was geen geur, en zelfs de frietjes die ergens onder de matten verstopt lagen waren droog en vrij van schimmel. Een goed teken. Er moest nog wel geld worden uitgegeven, maar een nieuwe rechter mistlamp, een 12-voltaccu en een paar sensoren zijn nauwelijks grote kosten. Al met al heb ik ontzettend veel geluk gehad. Een ondergelopen elektrische auto kopen en vervolgens geen problemen krijgen met de elektrische installatie, elektronica of wat dan ook is werkelijk zeldzaam geluk. Ik sluit niet uit dat de overstroming zich ooit nog laat gelden, maar ik rijd nu al meer dan een jaar met deze Tesla en tot dusver is er niets boven water gekomen.
Hoe het is om in Moskou een elektrische auto te gebruiken zonder eigen laadpunt of garage — daarover gaat het volgende deel.
Foto: Nikita Sitnikov | onlineveilingen
Dit is een vertaling. Het oorspronkelijke artikel kunt u hier lezen: Tesla voor een benzinefanaat. Deel één: aankoop in Amerika en levering aan Rusland
Gepubliceerd Maart 28, 2024 • 8m om te lezen
