ਅਸੀਂ ਫ੍ਰੈਂਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਟਾਇਰ ਟੈਸਟ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਛਣ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ: “ਕੀ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਲਵਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?” ਵੱਡੇ ਹੁੰਦਿਆਂ, ਇਹੋ ਜਿਹੀ ਕਾਰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਪਨਾ ਹੀ ਸੀ!
ਇਹ ਮਰਕਰੀ ਮਾਰਕੁਈ ਬਰੌਮ ਮੇਰੀ ਹੀ ਉਮਰ ਦੀ ਹੈ — 1977। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਚਪਨ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਜੀਅ ਲਿਆ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਕਾਰ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਾਲ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਬਚੀ ਰਹੀ ਹੈ। ਟੈਕਸਸ ਵਿੱਚ ਬਰਫ਼ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਹੋਣ ਸਦਕਾ, ਇਹ ਉਸ ਜੰਗਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚ ਗਈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇਸ ਉਮਰ ਦੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਰਕਰੀ ਮਾਰਕੁਈ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਇਤਿਹਾਸ
ਇਸਦਾ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਸਾਦਾ ਪਰ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਿਆਰੀ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਵ੍ਹੀਲ, ਜੋ ਫੋਰਡ, ਮਰਕਰੀ ਅਤੇ ਲਿੰਕਨ ਬ੍ਰਾਂਡਾਂ ਦੇ ਕਈ ਮਾਡਲਾਂ ਵਾਲੇ ਵ੍ਹੀਲ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਲਦਾ-ਜੁਲਦਾ ਹੈ।
ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਬਾਡੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਵਿਨਾਇਲ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਕ੍ਰੋਮ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਬਹੁਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਲਗਭਗ ਛੇ ਮੀਟਰ ਲੰਮੀ ਇਹ ਮਾਰਕੁਈ ਬਰੌਮ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਹਨ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਮਾਰਕੁਈ (1971 ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ) ਨੂੰ ਮਰਕਰੀ ਦੀ ਲਾਈਨਅੱਪ ਦਾ ਇੰਨਾ ਅਹਿਮ ਹਿੱਸਾ ਬਣਾਇਆ:
- 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਮਰਕਰੀ ਦੀ ਕੁੱਲ ਵਿਕਰੀ ਦਾ ਲਗਭਗ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸੇ ਦਾ ਸੀ।
- ਅਮਰੀਕੀ ਲੋਕ ਹਰ ਸਾਲ ਲਗਭਗ 140,000 ਯੂਨਿਟ ਖਰੀਦਦੇ ਸਨ।
- ਕੂਪੇ ਵਿਕਰੀ ਦਾ 10% ਸਨ, ਸਟੇਸ਼ਨ ਵੈਗਨ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ, ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਇਸ ਵਰਗੀਆਂ ਸੇਡਾਨ ਸਨ।
- 70 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਦੇ ਤੇਲ ਸੰਕਟ ਨੇ ਰਵਾਇਤੀ ਅਮਰੀਕੀ “ਫੁੱਲ-ਸਾਈਜ਼” ਕਾਰਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
- 1977 ਤੱਕ, ਜਨਰਲ ਮੋਟਰਜ਼ ਅਤੇ ਅਮੈਰੀਕਨ ਮੋਟਰਜ਼ ਫੁੱਲ-ਸਾਈਜ਼ ਸੇਡਾਨ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ — ਸਿਰਫ਼ ਫੋਰਡ, ਲਿੰਕਨ ਅਤੇ ਮਰਕਰੀ ਹੀ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਹੋਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ।
ਸੀਟਾਂ ਨਰਮ ਹਨ ਪਰ ਅਰਾਮਦਾਇਕ ਨਹੀਂ — ਗੋਲਾਈਦਾਰ ‘ਪਹੀਏ ਵਰਗੀ’ ਬੈਕਰੈਸਟ ਮੋਢਿਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਮੋਟੇ ਇਗਨੀਸ਼ਨ ਨੌਬ ਨੂੰ ਘੁਮਾਉਣਾ ਸਾਧਾਰਨ ਚਾਬੀ ਵਰਤਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚੀ ਹੋਈ ਕਾਲੀ ‘ਟੋਪੀ’ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਸਿਗਨਲ ਸਵਿੱਚ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਇੰਜਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ: 1977 ਮਾਰਕੁਈ ਨੂੰ ਕੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ
1978 ਦੀ ਮਾਰਕੁਈ ਲਾਈਨਅੱਪ ਲਈ ਸੰਕਟ ਕਾਰਨ ਆਈ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਚੀਜ਼ ਸੀ “ਛੋਟੀ-ਸਮਰੱਥਾ” ਵਾਲਾ 5.7-ਲਿਟਰ (145 hp) ਇੰਜਣ। ਉਸ ਇੰਜਣ ਨਾਲ, ਦੋ ਟਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭਾਰੀ ਇਸ ਗੱਡੀ ਦੇ ਡਾਇਨਾਮਿਕ ਗੁਣ ਇੱਕ ਕਲਾਸਿਕ ਲਾਡਾ ਦੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਆ ਡਿੱਗੇ: 0-100 km/h 16.2 ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ। ਪਰ ਮੇਰੀ ਟੈਸਟ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਕੁਈ ਲਈ “ਸਹੀ” ਇੰਜਣ ਹੈ:
- ਇੰਜਣ: V8, 7.5 ਲਿਟਰ (460 ਘਣ ਇੰਚ)
- ਪਾਵਰ: 202 hp
- ਟਾਰਕ: 472 Nm
- 0-100 km/h: 12.5 ਸਕਿੰਟ
ਟ੍ਰਿਮ ਲੈਵਲ, ਕੀਮਤ ਅਤੇ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿਕਲਪ
ਤਿੰਨ ਉਪਲਬਧ ਟ੍ਰਿਮ ਲੈਵਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਬਰੌਮ — ਜਿਸਦੀ ਕੀਮਤ $6,600 ਸੀ — ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਮਾਡਲ ਸੀ। ਇਸ ਟ੍ਰਿਮ ਵਿੱਚ ਸਟੈਂਡਰਡ ਫੀਚਰ ਸਨ:
- ਵੱਖਰੀਆਂ ਬੈਕਰੈਸਟਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਆਰਮਰੈਸਟਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਅਗਲੀਆਂ ਸੀਟਾਂ
- ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਘੜੀਆਂ
- ਖੱਬੇ ਰੀਅਰ-ਵਿਊ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਸੈਟਿੰਗ ਲਈ ਰਿਮੋਟ ਕੰਟਰੋਲ
- ਪਿਛਲੇ ਵ੍ਹੀਲ ਆਰਚਾਂ ਉੱਤੇ ਮਡਗਾਰਡ
ਖਰੀਦਦਾਰ ਇਹ ਫੈਕਟਰੀ ਵਿਕਲਪ ਵੀ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਸਨ:
- ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨਿੰਗ — $580
- ਆਟੋ-ਸਰਚ ਵਾਲਾ ਕੈਸੇਟ ਰੇਡੀਓ — $200
- CB ਰੇਡੀਓ
ਖੱਬੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਨੂੰ ਹੱਥੀਂ ਸੈੱਟ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੌਇਸਟਿੱਕ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ-ਸਾਦੀ ਆਇਤਾਕਾਰ ਸ਼ੈਲੀ ਸੱਤਰ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਲਈ ਆਮ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸਾਮਾਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ਦਾ ਅਰਾਮ
ਟਰੰਕ ਦਾ ਤਾਲਾ ਇੱਕ ਸਰਕਣ ਵਾਲੇ ਐਂਬਲਮ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਗਲਵ ਬਾਕਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਲਾਕ ਬਟਨ ਵੀ ਹੈ। ਐਲਾਨੀ ਗਈ ਸਾਮਾਨ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ-ਡੁੱਲ੍ਹੇ 643 ਲਿਟਰ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅੰਕੜੇ ਵਿੱਚ ਬਾਲਣ ਟੈਂਕ ਦੇ ਉੱਪਰ “ਚਬੂਤਰੇ” ‘ਤੇ ਲੱਗੇ ਸਪੇਅਰ ਟਾਇਰ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਸੀਟ ‘ਤੇ ਬੈਠਣ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ: ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹਿੱਸਾ ਤੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੀਟ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਖਿਸਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਖਿਸਕ ਕੇ ਡੂੰਘੇ ਵੈਲਵੇਟ ਕਾਰਪੇਟ ‘ਤੇ ਲੱਤਾਂ ਪਸਾਰ ਕੇ, ਨਰਮ ਸੋਫ਼ੇ ‘ਤੇ ਢੋਅ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਬੜਾ ਮਾਣ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ!
ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਾਤ ਦੇ ਲਾਈਟਰ ਅਤੇ ਐਸ਼ਟ੍ਰੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੀਟ ਬੈਲਟਾਂ ਇਨਰਸ਼ੀਆ-ਰੀਲ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸਿਰਫ਼ ਲੱਕ ਵਾਲੀਆਂ ਬੈਲਟਾਂ ਹੀ ਹਨ। ਬਾਹਰ ਦੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੇ ਪਿੱਲਰ ਬਹੁਤ ਚੌੜੇ ਹਨ।
ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਡਰਾਈਵਰ ਦੀ ਸੀਟ ਤੋਂ ਨਜ਼ਾਰਾ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ। ਪਤਲੇ ਪਿੱਲਰ ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਅੰਦਰਲਾ ਰੀਅਰਵਿਊ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ (ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਪਿਕ ਸੱਜਾ ਬਾਹਰੀ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ)। ਅੱਗੇ, ਲਗਭਗ ਦੋ ਗੁਣਾ ਦੋ ਮੀਟਰ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਹੁੱਡ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਿਆ ਐਂਬਲਮ ਤੁਹਾਡੀ “ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਪੱਟੀ” ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਹਵਾ ਦੇ ਵਹਾਅ ਦੀ ਸੈਟਿੰਗ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹੈ: ਜੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ‘ਤੇ ਭਾਫ਼ ਜੰਮ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੀਵਰ ਨੂੰ Defrost ਵਾਲੀ ਥਾਂ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ।
ਗਲਵ ਕੰਪਾਰਟਮੈਂਟ ਖ਼ੁਦ ਮਰਕਰੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਵੱਡਾ ਅਤੇ ਚੌੜਾ ਹੈ।
ਅੰਦਰੂਨੀ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਅਤੇ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ਦੀ ਬਣਤਰ
ਸ਼ਾਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰਲਾ ਹਿੱਸਾ, ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਅਜੋਕੇ ਮਿਆਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਬੜਾ ਮੁੱਢਲਾ ਹੈ। ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ‘ਤੇ ਲੱਗਿਆ “ਲੱਕੜ ਵਰਗਾ” ਪਲਾਸਟਿਕ ਸਸਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ‘ਤੇ ਪੇਚ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਸਪਰਿੰਗਦਾਰ ਸੋਫ਼ੇ ‘ਤੇ ਢਿੱਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਟੀਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਕੁਰਸੀ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਅਤੇ ਚੀਂ-ਚੀਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਕੁਝ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਕੰਟਰੋਲਾਂ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਗੱਦੀ ਦੀ ਉਚਾਈ ਅਤੇ ਝੁਕਾਅ ਸਮੇਤ — ਸਿਰਫ਼ ਬੈਕਰੈਸਟ ਦਾ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਨਾਂ ਸਹਾਰੇ ਲਟਕਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਬੈਕਰੈਸਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੋ ਮੁੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਆਰਮਰੈਸਟਾਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤੀਜਾ ਸਵਾਰ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਚੌੜੀ ਟ੍ਰਾਂਸਮਿਸ਼ਨ ਟਨਲ ਲੱਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਘਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਾ ਸਮੇਟੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਲੱਕ ਵਾਲੀ ਸੀਟ ਬੈਲਟ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਲੰਮੇ ਕੱਦ ਵਾਲੇ ਡਰਾਈਵਰ ਲਈ ਵੀ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਪਿੱਛੇ ਕਾਫ਼ੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਕਾਲਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਲਵਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਰਕੁਈ ਦੇ ਅਸਲ ਮਾਲਕ ਨੇ ਵਿਕਲਪਿਕ ਛੇ-ਸਥਿਤੀ ਵਾਲੀ ਸੈਟਿੰਗ ਨਹੀਂ ਲਈ ਸੀ। ਚਮੜੇ ਦੇ ਕਵਰ ਅਤੇ ਧਾਤ ਦੇ ਕਰੂਜ਼ ਕੰਟਰੋਲ ਬਟਨਾਂ ਵਾਲਾ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਵ੍ਹੀਲ ਪਤਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਬਾਹਰੀ ਵਿਆਸ ਸਿਰਫ਼ 380 ਮਿਮੀ ਹੈ।
ਸਪੀਡੋਮੀਟਰ ਦੇ ਅੰਕ ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ “ਕੋਪੈਕ” (VAZ-2101) ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਬਾਲਣ ਗੇਜ ਹੈ। ਫੈਕਟਰੀ ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ‘ਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਗੇਜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪੈਨਲ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਫਲਿੱਪ-ਡਿਜਿਟ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਘੜੀਆਂ ਲੱਗੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਮੌਜੂਦਾ ਮਾਲਕ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੇ ਰੈਟਰੋ-ਸ਼ੈਲੀ ਵਾਲੇ ਕੂਲੈਂਟ ਤਾਪਮਾਨ ਅਤੇ ਤੇਲ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਗੇਜ ਲਗਾ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਬਾਕੀ, ਸਾਜ਼ੋ-ਸਾਮਾਨ ਅੱਜ ਦੇ ਮਿਆਰਾਂ ਮੁਤਾਬਕ ਵੀ ਸ਼ਾਹੀ ਹੈ — ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਸਭ ਕੁਝ, ਟਿੰਟਿਡ ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਕਰੂਜ਼ ਕੰਟਰੋਲ ਸਮੇਤ, ਵਿਕਲਪਿਕ ਸੀ। ਪਰ ਬਿਨਾਂ ਫ੍ਰੇਮ ਵਾਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਲੈਕਟ੍ਰਿਕ ਵਿੰਡੋ ਲਿਫ਼ਟਰ ਸਟੈਂਡਰਡ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਤ ਦੇ ਰੌਕਰ ਬਟਨ ਇੰਝ ਲੱਗਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮਾਣੂ ਜੰਗ ਵੀ ਝੱਲ ਜਾਣਗੇ।
ਪਿਛਲਾ ਹਿੱਸਾ ਬੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੈ, ਪਰ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਆਰਮਰੈਸਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਸੀਟ ਬੈਲਟਾਂ ਹਨ, ਦੋਵੇਂ ਲੱਕ ਵਾਲੀਆਂ।
ਅਗਲੀਆਂ ਸੀਟ ਬੈਲਟਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਦੋ ਇਨਰਸ਼ੀਆ ਰੀਲਾਂ ਹਨ (ਹਰੇਕ ਪੱਟੀ ਲਈ ਇੱਕ), ਅਤੇ ਤਾਲੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਰਗੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਭੜਕਾਊ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸਸਤਾ ‘ਲੱਕੜ ਵਰਗਾ’ ਪਲਾਸਟਿਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਧਾਤ ਦੇ ਸਵਿੱਚਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਮਾਰਕੁਈ ਨੂੰ ਸਟਾਰਟ ਕਰਨਾ: ਕੰਟਰੋਲ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਭਾਵ
ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਲਾਈਟ ਸਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਪੂਰਾ ਖਿੱਚ ਕੇ ਦੂਜੀ ਸਥਿਤੀ ‘ਤੇ ਲੈ ਜਾਓ, ਤਾਂ ਵੈਕਿਊਮ ਐਕਚੁਏਟਰ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਸਰਸਰਾਹਟ ਨਾਲ ਢਲੇ ਹੋਏ ਐਲੂਮੀਨੀਅਮ ਦੇ ਹੈੱਡਲਾਈਟ ਕਵਰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਘੁਮਾਓ, ਤਾਂ ਛੱਤ ਵਾਲੀ ਲਾਈਟ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ (ਇਹ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ) ਜਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਬਿਲਕੁਲ ਹੇਠਾਂ ਭਾਰੀ ਧਾਤ ਦਾ ਵਾਈਪਰ ਲੀਵਰ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਵਾਈਪਰ ਇੱਕ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਚਤੁਰਭੁਜ ਮਕੈਨਿਜ਼ਮ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੁਰਸ਼ ਨੂੰ ਵਿੰਡਸ਼ੀਲਡ ਪਿੱਲਰ ਵੱਲ “ਲੈ ਜਾਂਦਾ” ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਰਕਿੰਗ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬੁਰਸ਼ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੁੱਡ ਹੇਠਾਂ ਨਜ਼ਰੋਂ ਓਹਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ — ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੱਕ ਬੇਹੱਦ ਅਗਾਂਹਵਧੂ ਹੱਲ।
ਕਾਰ ਸਟਾਰਟ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਚਾਬੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਇਗਨੀਸ਼ਨ ਲਾਕ ਦੀ ਨੌਬ ਘੁਮਾਉਣਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਾਬੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਲ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਬਜ਼ਰ ਜਾਗਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇੰਜਣ ਠੰਢਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲਾ “ਚੋਕ” ਲੀਵਰ ਖਿੱਚਦੇ ਹੋ — ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਕਾਰਬੋਰੇਟਰ ਦਾ ਏਅਰ ਥ੍ਰੌਟਲ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਮਾਰਕੁਈ ਦਾ ਇੰਜਣ ਗਹਿਰੀ, ਗੜਗੜਾਉਂਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਘੁਰਾੜੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ। ਐਗਜ਼ੌਸਟ ਪਾਈਪਾਂ ਪਿਛਲੇ ਖੰਭਾਂ ਹੇਠਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਮਜ਼ਬੂਤ V8 ਦੇ ਸਿਲੰਡਰਾਂ ਦੀ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਹੁੰਦੀ ਫਾਇਰਿੰਗ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਖੱਬੇ ਧਮਾਕਾ, ਸੱਜੇ ਧਮਾਕਾ — ਇਹ ਲੈਅਬੱਧ ਹੈ, ਸੰਤੁਲਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਧੜਕਣ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨਮੋਹਕ ਗੂੰਜ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਮੈਂ ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਸ਼ਿਫ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਅਤੇ ਹੇਠਾਂ ਖਿੱਚਦਾ ਹਾਂ, ਡੈਸ਼ਬੋਰਡ ‘ਤੇ ਛੋਟੇ ਸੂਚਕ ਨੂੰ “D” ਅੱਖਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਅਸੀਂ ਬੜੀ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸੀਂ 20 km/h ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਝ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਤਿਲ੍ਹਕ ਰਹੇ ਹੋਈਏ ਜਾਂ ਤੈਰ ਰਹੇ ਹੋਈਏ।
ਐਕਸਲੇਟਰ ਦੱਬਣ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੰਜਣ ਦੀ ਗਰਜ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਵਕਫ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਤਿੰਨ-ਸਪੀਡ ਵਾਲਾ Select-Shift ਆਟੋਮੈਟਿਕ ਟ੍ਰਾਂਸਮਿਸ਼ਨ ਟਾਰਕ ਨੂੰ ਪਹੀਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਗੇਅਰ ਬਦਲਾਅ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ — ਇੰਨੇ “ਲੰਮੇ” ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਗੇਅਰ ਲਗਭਗ 100 km/h ਤੱਕ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਗੇਅਰ 160 km/h ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਰਮਾਈ ਲਾਜਵਾਬ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਫੜਨ ਵੇਲੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੱਡ ਉੱਪਰ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
ਕੂਪੇ ਸੇਡਾਨ ਨਾਲੋਂ $100 ਸਸਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਡੇਢ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰਕੁਈ ਸਟੇਸ਼ਨ ਵੈਗਨ ਸਿਰਫ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਸਾਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਵਾਧੂ ਪੈਸੇ ਦੇ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ‘ਲੱਕੜ’ ਵਾਲੇ ਸਾਈਡ ਪੈਨਲਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਸਕਦੇ ਸੀ।
ਸਵਾਰੀ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ, ਹੈਂਡਲਿੰਗ ਅਤੇ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ
ਸੜਕ ਪੱਧਰੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮਾਰਕੁਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਝੂਲਦੀ ਹੈ — ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਖਟਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਛੇਤੀ ਹੀ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਹੀ ਸੁਆਦ ਆਉਣ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਅੰਦਾਜ਼! ਸਸਪੈਂਸ਼ਨ ਬੇਹੱਦ ਨਰਮ ਹੈ; ਫੈਂਡਰ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਬਾਓ ਤਾਂ ਕਾਰ ਸੌਖਿਆਂ ਹੀ ਕੁਝ ਇੰਚ “ਧਸ” ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਕੁਈ ਲਈ ਟੋਏ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮਾਮੂਲੀ 15-ਇੰਚ ਪਹੀਆਂ ‘ਤੇ ਲੱਗੇ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਵਾਲੇ ਟਾਇਰ ਸੜਕ ਦੇ ਹਰ ਜੋੜ ਅਤੇ ਤਰੇੜ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇੱਕ ਸਿਰੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਸਿਰੇ ਤੱਕ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਵ੍ਹੀਲ 4.2 ਗੇੜੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਕਿਤੇ ਵੱਧ “ਸੁਸਤ” ਹੈ। 90-ਡਿਗਰੀ ਦੇ ਮੋੜ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਨੂੰ ਲਗਭਗ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਗੇੜਾ ਘੁਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਦਾ ਜ਼ੋਰ? ਬਿਲਕੁਲ ਗ਼ੈਰਹਾਜ਼ਰ — ਵ੍ਹੀਲ ਇੰਨਾ ਹੌਲਾ ਅਤੇ ਬੇਜਾਨ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਸ਼ਾਫ਼ਟ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਟਰੰਕ ਬੇਤੁਕਾ ਹੈ: ਇਹ ਡੂੰਘਾ ਪਰ ਛੋਟਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਮਾਨ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਉਚਾਈ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।
ਕਵਰ ਉਦੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੋਅ ਜਾਂ ਹਾਈ ਬੀਮ ਜਗਾਈ ਜਾਵੇ; ਹੈੱਡਲਾਈਟ ਲੈਂਪਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਵੰਡ ਸਮਮਿਤੀ ਹੈ।
ਲੈਵੀਟੇਸ਼ਨ ਦਾ ਅਸਰ: ਇਸਨੂੰ ਚਲਾਉਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ
ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਵਾਲੇ ਲੀਵਰ ਨਾਲ ਏਅਰ ਕੰਡੀਸ਼ਨਰ ਚਾਲੂ ਕਰਦਿਆਂ ਹੀ, ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਦਾ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਝੋਕਾ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ‘ਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਕੀਕਤ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਰ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹੋ — ਕੋਈ ਵੀ ਕੰਟਰੋਲ ਇਨਪੁੱਟ ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕਿਤੇ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਛੇਤੀ ਹੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਾਰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਸੀਂ ਬਸ ਉੱਡ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਜਾਦੂਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਹਾਰੇ। ਲੈਵੀਟੇਸ਼ਨ!
ਸਿਰਫ਼ ਮੋੜ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ‘ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਨਰਮ, “ਹੱਦੋਂ ਵੱਧ ਸਹਾਇਤਾ ਵਾਲੇ” ਬ੍ਰੇਕ ਪੈਡਲ ਨੂੰ ਮੋੜ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਬਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਫ਼ੇ ਵਰਗੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਥੰਮ੍ਹਦੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਾਮੂਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ‘ਤੇ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਢੁਲਕਦਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਟਾਇਰ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਚੀਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਡੀ ਨਾਟਕੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਢਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਰ ਫਿਰ, ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ ਮੋੜ ਹੁੰਦੇ ਹੀ ਕਿੰਨੇ ਕੁ ਹਨ? ਇਹ ਅੰਤਰਰਾਜੀ ਹਾਈਵੇਅ ਦੀ ਧਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਲੇਨਾਂ ਇੰਨੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਕਿਉਂ ਹਨ।
ਮਾਰਕੁਈ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਮੇਟਦੀ ਹੈ
ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਕ ਵਾਈਨ ਪੀਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਾਰਾਂ ਚਲਾਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। “ਸੰਯੁਕਤ ਆਟੋਮੋਟਿਵ ਰਾਜ” ਸੱਤਰ ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਬਹੁਤਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬੇਲੋੜੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਨਾ ਥਕਾਉਣ, ਅਤੇ ਅਜਿਹੇ ਸਸਪੈਂਸ਼ਨ ਜੋ ਹਾਈਵੇਅ ਦੇ ਖੁਰਦਰੇ ਜੋੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਧਾਰੀਦਾਰ ਕੰਕਰੀਟ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪੀਲੇ “Rough Road” ਬੋਰਡ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਝੂਲਣ। ਇਹੋ ਜਿਹੀ “ਫੁੱਲ-ਸਾਈਜ਼” ਸਵਾਰੀ ‘ਤੇ, ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤੱਟ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਟ ਤੱਕ ਗਾਹੁਣ, ਇੱਕ-ਮੰਜ਼ਿਲਾ “ਗੱਤੇ” ਵਰਗੇ ਮੋਟਲਾਂ ‘ਤੇ ਰੁਕਣ, ਬਰਗਰ ਤੇ ਕੋਲਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਾਂ ਡ੍ਰਾਈਵ-ਇਨ ਥੀਏਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾ-ਟਲਣ ਵਾਲੀ ਤਾਂਘ ਜਾਗਦੀ ਹੈ।
ਅੱਜ ਮਰਕਰੀ ਮਾਰਕੁਈ ਦੀ ਕੀਮਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ?
ਛੇ ਮੀਟਰ ਲੰਮੀ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨਾ, ਮੰਨਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਹੰਕਾਰ ਦੀ ਸਿਖਰ ਹੈ। ਕੋਈ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਿ 1979 ਵਿੱਚ ਹੀ ਇਸ ਮਾਰਕੁਈ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਬਿਲਕੁਲ ਨਵਾਂ, ਵੱਧ ਸੰਖੇਪ ਅਤੇ ਕਿਫ਼ਾਇਤੀ ਮਾਡਲ ਆ ਗਿਆ। ਅੱਜ, 60 ਅਤੇ 70 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈਰਾਨੀਜਨਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਪੈਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖਰੀਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਯਾਦ ਹੈ “ਬ੍ਰਦਰ 2” ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਲਾ ਬਾਗਰੋਵ ਨੇ ਕਿਵੇਂ $500 ਵਿੱਚ ਕੈਡਿਲੈਕ ਡੀ ਵਿਲ ਲੈ ਲਈ ਸੀ? ਇਹ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਮੌਜੂਦਾ ਬਾਜ਼ਾਰ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖੋ:
- ਔਸਤ ਹਾਲਤ: $1,000–$2,000
- ਬੇਦਾਗ਼ ਹਾਲਤ: $6,000–$7,000
V8 7.5 ਇੰਜਣ ਲਈ ਹੁੱਡ ਹੇਠਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਕਰੂਜ਼ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਕੈਨੀਕਲ ਵੈਕਿਊਮ ਐਕਚੁਏਟਰ ਹੈ ਜੋ ਥ੍ਰੌਟਲ ਲਿੰਕੇਜ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੇਨ ਨਾਲ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ।
ਇਸ਼ਤਿਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰੀਨ ਐਰੋਡਾਇਨਾਮਿਕਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ੇਖ਼ੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ — ਕਿ ਵਾਈਪਰ ਹੁੱਡ ਹੇਠਾਂ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਿਛਲੇ ਪਹੀਏ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ ਢਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਐਰੋਡਾਇਨਾਮਿਕ ਡਰੈਗ ਦਾ ਗੁਣਾਂਕ (Cd) 0.53 ਜਿੰਨਾ ਉੱਚਾ ਹੈ!
ਫ਼ੋਟੋ ਨਿਕਿਤਾ ਗੁਦਕੋਵ ਵੱਲੋਂ
ਇਹ ਇੱਕ ਅਨੁਵਾਦ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੂਲ ਲੇਖ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦੇ ਹੋ: Никита Гудков поездил за рулем Mercury Marquis Brougham 1977 года выпуска
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਅਗਸਤ 09, 2023 • ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ 9m
