होइन, यो “क्रिस्टिन” भन्ने स्त्री नामले चिनिने लोकप्रिय चलचित्रको कुख्यात कार होइन। त्यो कार एक वर्ष पछिको मोडल थियो, अझ विलासी सजावट गरिएको, र पूर्ण रूपमा काल्पनिक। चलचित्रको आधार बनेको उपन्यासका लेखक स्टिफन किङ कारका गहिरा जानकार थिएनन्। उनले पुस्तक बीचबाट लेख्न थाले र सुरुवात, अन्त्य तथा धेरै विवरण पछि थपे, जसका कारण कार वास्तविकभन्दा बढी कल्पनात्मक बन्यो। तर समानता भने छ…
सन् १९५७ प्लिमथ साभोय KP-31-2 स्पोर्ट कुपे
“तिमी उसलाई बहिनीझैँ मिल्छौ, तर निश्चय नै तिमी ऊ होइनौ — दुर्भाग्यवश।” — माक्सिम लियोनिदोभ
किङले प्लिमथ किन रोजे
स्टिफन किङले एक अन्तर्वार्तामा बताए कि आफ्नो पहिलो “मोटरकार” उपन्यासको मुख्य पात्रका लागि उनी आकर्षक देखिने तर अमेरिकी पाठकमाझ अझै “कल्ट” हैसियत नपाएको कार खोजिरहेका थिए। त्यसैले उनले सन् १९५७ को शेभ्रोलेलाई “अत्यन्तै प्रसिद्ध” भनेर हटाए। अन्ततः उनले प्लिमथ फ्युरी रोजे, मुख्यतः त्यसको नामले उनी कल्पना गरेको दुष्ट सौन्दर्यसँग पूर्ण मेल खाएको कारण।
सन् १९५७ को मोडल फरक व्यासका हेडलाइट र बम्परमुनिका ठाडा चिराबाट सजिलै चिन्न सकिन्छ। कम स्पष्ट कुरा नक्कली रेडियेटर ग्रिलको बीचको ठाडो सजावटी अङ्ग हो — अमेरिकी तीर्थयात्रीहरू चढेको मेफ्लावर जहाजको पाललाई अत्यन्त शैलीकृत रूपमा देखाइएको — तर यो पनि सन् १९५७ का प्लिमथ गाडीहरूको विशिष्ट चिन्ह हो।
उपन्यासको फ्युरी अस्तित्वमै हुन सक्दैनथ्यो
किङले सही कार रोजेका हुन सक्छन् र अनजानेमा त्यसलाई कल्ट हैसियतमा पुर्याए, विशेष गरी चलचित्र रिलिज भएपछि। तर उपन्यासमा वर्णन गरिएको प्लिमथ फ्युरी न थियो, न हुन सक्थ्यो। सन् १९५७ र १९५८ मा फ्युरी दुई-ढोका रूपमा मात्र उपलब्ध थियो, आफ्नो शृङ्खलाको सबैभन्दा महँगो, र केवल हल्का बेज रङमा — यो महत्त्वपूर्ण छ, किनकि उपन्यासमा बारम्बार उल्लेख हुने र चलचित्रमा देखाइने “रेड अटम” बडी रङसँग यो मेल खाँदैन।
असन्तुष्ट मालिकले कार फेरि रंगाउन सक्थ्यो, तर चलचित्रमा गाडी असेंब्ली लाइनमै रातो-सेतो रङमा देखाइन्छ। यो गलत दृश्य बनाउन चलचित्र टोलीले परित्यक्त फर्निचर कारखानाभित्र विशाल असेंब्ली लाइन सेट बनायो: क्राइसलर कारखानामा छायांकन सम्भव थिएन, र त्यहाँको उपकरण धेरै अघि आधुनिक भइसकेको थियो — चलचित्र सन् १९८३ मा बनेको थियो।
अगाडिको बेन्च सिट फराकिलो र आरामदायी छ, तर पार्श्व समर्थन बिल्कुल छैन — र कहाँबाट आउँथ्यो र? ड्यासबोर्डमा “बिरालाका आँखा”सँग तुलना गर्न धेरै गेज छन्। स्टेयरिङको बायाँतर्फको बटनबाट चल्ने गियर चयनकर्तामा “पार्क” स्थिति छैन।
हाम्रो कार साभोय हो, फ्युरी होइन
हाम्रो चित्रमा शीर्ष फ्युरी होइन, अझ किफायती साभोय छ, जुन सन् १९५७ मा रातो-सेतो रङमा उपलब्ध थियो — १९५८ मा होइन, अगाडिको डिजाइनका केही विशेष अङ्गले स्पष्ट देखाउँछन्। आफ्नो पहिलो पुस्तकको एउटा संस्करणको आवरणका लागि किङ यस्तै कारसँग उभिएर फोटो खिचाएका थिए, जबकि कथामा बिल्कुल फरक गाडी वर्णन गरिएको थियो।
जहाँ लेखकको कल्पनाले मेसिनलाई पछाडि पार्यो
“हो, ‘तिमी उसलाई बहिनीझैँ मिल्छौ’ — झुक्किन सजिलो छ…” तर लेखकले “खराब स्वभाव भएको कार” वर्णन गर्दै जाँदा असम्भव विवरण थप्दै जान्छन्, विषयप्रतिको अपरिचय देखाउँदै, र अन्ततः कथा यति जटिल बनाउँछन् कि फिल्म बनाउनै गाह्रो हुन्छ।
आफैं लक हुने ढोका
त्यो नाटकीय दृश्य सम्झनुहोस् जहाँ कारले अचानक सबै ढोका आफैं लक गर्छ — यस्तो सुविधा सामान्यतया चालकको ढोकाबाट सक्रिय हुन्थ्यो, तर यो मोडलमा थिएन। किङले सबै ढोकामा “सैनिक” एकैपटक तल झर्दा नाटकीय क्लिक आवाज आउने वर्णन गर्छन्। त्यसबेला प्लिमथमा यस्तो सुविधा नै नभएपछि यसलाई कसरी फिल्माउने? ढोका लक गर्न ह्यान्डललाई भित्र धकेलिन्थ्यो, खोल्न तानिन्थ्यो। भावनात्मक प्रभावका लागि चलचित्र टोलीले यी “सैनिक” पूर्ण रूपमा फरक ब्रान्डको कारमा देखाउनुपर्यो।
सन् १९५७ का सस्ता प्लिमथ मोडलमा पनि भित्री सजावट निकै विस्तृत थियो। ढोकाको माथिल्लो किनारमा कुनै “सैनिक” छैन। यो विशेष कारमा अगाडिको प्यानलमुनि झुन्ड्याइएको वातानुकूलन प्रणाली छ; माथि मानक हीटरको नियन्त्रण मोटर छ।
क्राइसलरमा “हाइड्राम्याटिक” लिभर
किङको “हाइड्राम्याटिक गियरबक्स लिभर” आफैं पार्कबाट निस्कने वर्णन पनि हेर्नुहोस्। क्राइसलर उत्पादनमा कस्तो लिभर, कस्तो “हाइड्राम्याटिक” — जब त्यो जनरल मोटर्सको सुविधा थियो, वा आपत्कालीन अवस्थाका केही फोर्ड मोडलमा? क्राइसलरका गियरबक्सलाई टर्बोफ्लाइट भनिन्थ्यो र चालकको बायाँ हातमुनि सफा बटन प्यानलबाट चलाइन्थ्यो, “पार्क” स्थिति नै थिएन। किङले पुराना प्लिमथ पुस्तिका अलिकति हेरेका भए यथार्थसँग केही नजिक हुने थिए। बरु उनले अस्पष्ट इन्जिन, विदेशी गियरबक्स, बटनबाट चल्ने ढोका ह्यान्डल — सन् १९६२ मा मात्र आएको भोल्गा GAZ-21 जस्तै — र थप दुई ढोकासहितको अनौठो मिश्रण बनाए।
चलचित्रले के हटाउनुपर्यो
लेखकले कल्पना गरेका केही विशेषता गद्यलाई चलचित्र भाषामा रूपान्तरण गर्दा हटाउनै पर्यो। भित्र बन्द भएकी केटीलाई हरियो, गोलो ड्यासबोर्ड बत्ती “बिरालाका आँखा” जस्तै हेरिरहेको डर कसरी देखाउने? वास्तविक ड्यासबोर्डमा चार गोलो गेज र घोडाको नालजस्तो स्पीडोमिटर थियो — डराएकी विद्यालयकी छात्रा बनेकी अभिनेत्री अलेक्जान्ड्रा पॉलमाथि “घुरिरहेको” प्रभाव दिन त्यस्तो बनोट पर्याप्त थिएन।
यो नमुनाको इन्जिन V आकारको आठ-सिलिन्डर हो, ४.९३ लिटर क्षमतासहित २१५ अश्वशक्ति दिन्छ। सामान राख्ने भाग ठूलो र फराकिलो छ, तर निकै समथर।
आफैं मर्मत हुने कारको छायांकन
कारका अलौकिक क्षमता — स्वतन्त्र इच्छा, आफैं चल्ने क्षमता र पछाडि जाँदा आफैं मर्मत हुने गुण — देखाउन कठिन थियो, तर सिर्जनात्मक रूपमा समाधान गरियो। छायांकनमा दुई दर्जनभन्दा बढी उस्तै तयारी गरिएका प्लिमथ प्रयोग भए। केहीमा चालक देखिँदैनथ्यो, झ्यालमा अपारदर्शी फिल्म राखेर वा स्टन्ट चालकलाई नक्कली सिटमुनि तेर्सो लडाएर, नियन्त्रणहरू ड्यासबोर्डमुनि सारेर।
अरूले “रिभर्स मोसन” भनिने सरल उपायबाट कारको पुनर्जीवन क्षमता देखाए: खिचिएको दृश्य उल्टो चलाउँदा फुटेको सिसा आफैं जोडिएको जस्तो देखिन्थ्यो। सबै कार बाँचेका थिएनन्। एउटामा केबिनभित्र हाइड्रोलिक ज्याक जडान गरेर भित्रबाटै च्यापियो; पर्दामा सरसफाइ ट्रकले लगभग च्यापेको कार फेरि “फुल्दै” पुरानो आकारमा फर्किएको जस्तो देखिन्थ्यो। यो चलचित्रबारे “छायांकन क्रममा कुनै कारलाई क्षति पुगेन” भन्न सकिँदैन।
अब सही हल्का बेज रङको सन् १९५७ वा १९५८ प्लिमथ फ्युरी खोजेर हेर्नुहोस् — भेटिने अधिकांश रातो-सेतो, “क्रिस्टिन” शैलीका हुन्छन्। र यो फ्युरीमा मात्र होइन: हाम्रा चित्र फेरि हेर्नुहोस्।
कलाको जादुई शक्ति साँच्चै!
यस कारको रङ संयोजन निकै “क्रिस्टिन-जस्तो” छ: बडीमा “टोरेआडोर” रातो रंग (स्टिफन किङको देखावटी “रेड अटम” होइन!), छानामा “आइसबर्ग” सेतो। तर छेउका फराकिला लामो इनसर्ट छैनन्, त्यसको सट्टा साँघुरो मोल्डिङ छ: आखिर यो साभोय हो, बेल्भेडियर होइन।
तस्बिर: सीन डुगन, हाइमन लिमिटेड
यो अनुवाद हो। मूल लेख यहाँ पढ्न सकिन्छ: सन् १९५७ को प्लिमथ साभोय — स्टिफन किङको उपन्यासमा झैँ लगभग
प्रकाशित सेप्टेम्बर 11, 2024 • पढ्नको लागि 5m
